Dzisiejszy kościół św. Idziego w Modrzu powstał w 1936 roku, choć początki miejscowej świątyni przekazy wiążą już z XI stuleciem. Ta różnica jest kluczem do poznania zabytku: obecna budowla to kolejny rozdział znacznie dłuższej historii. Przypomina o niej album „Więcej niż słowa”, wydany przez powiat poznański.
Co zachowało się z dawnych epok?
Murowana świątynia reprezentuje styl neobarokowy. Ma jedną nawę oraz wieżę, a w jej wnętrzu znajdują się trzy ołtarze. Podczas oglądania wyposażenia warto zwrócić uwagę na XVIII-wieczną figurę św. Idziego, nagrobek Antonelli Potockiej oraz kopię obrazu ukazującego wskrzeszenie Piotrowina przez św. Stanisława.
Starsza od obecnego gmachu figura patrona dobrze pokazuje, że wiek budynku nie wyznacza wieku wszystkich przechowywanych w nim zabytków. Także przy wznoszeniu kościoła wykorzystano części wcześniejszej świątyni, stojącej w tym miejscu od 1784 roku.
Od przekazu o fundacji do kościoła z XX wieku
Według przekazów pierwszą świątynię w Modrzu miał ufundować książę Władysław Herman w 1086 roku. To informacja dotycząca najdawniejszych początków miejsca kultu, a nie datowania zachowanego kościoła. Samą parafię ustanowiono pod koniec XIII wieku. Następne ważne daty to rok 1784, z którym wiąże się poprzedni budynek, oraz 1936 — rok budowy obecnego.
Modrze na kartach powiatowego albumu
„Więcej niż słowa” przedstawia zabytkowe miejsca regionu za pomocą fotografii i opowieści o ich przeszłości. Kościół w Modrzu znalazł się wśród obiektów pokazujących, jak historia pozostaje częścią dzisiejszego krajobrazu.
Publikacja zwraca uwagę nie tylko na same budowle, lecz również na stojącą za nimi ludzką pracę, wiarę i marzenia. Przypomina przy tym, że zachowanie wspólnego dziedzictwa zależy od zaangażowania mieszkańców, samorządów oraz osób pielęgnujących lokalną kulturę.
Źródło: Starostwo Powiatowe w Poznaniu
