W obliczu zmieniających się warunków klimatycznych, zarządzanie zasobami wodnymi w Polsce, a zwłaszcza w Poznaniu, wymaga nowego podejścia. Dotychczasowe metody, takie jak osuszanie mokradeł i prostowanie rzek, które miały na celu ochronę przed powodziami, obecnie przyczyniają się do problemów związanych z suszą. Rosnące temperatury oraz malejące opady stawiają przed nami nowe wyzwania, którym musimy sprostać.

Kryzys wodny w regionie staje się coraz bardziej złożony. Ekspert w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, dr hab. inż. Bogdan Chojnicki, zwraca uwagę na przestarzałe podejście do wody jako zasobu, który należy kontrolować i eliminować. Historyczne decyzje, które podyktowane były chęcią ochrony przed zalaniem, w obliczu zmian klimatycznych doprowadziły do osłabienia naturalnych mechanizmów retencji wody, co skutkuje suszą oraz zwiększonym ryzykiem pożarów lasów.

Skutki pożarów stają się bardziej dotkliwe w kontekście wzrastających temperatur i niedoboru wody. Profesor Chojnicki podkreśla, że choć ludzka działalność odpowiada za większość pożarów, to ekstremalne warunki pogodowe przyspieszają ich rozprzestrzenianie. Ogień powoduje znaczące straty w rolnictwie i generuje wysokie koszty związane z jego zwalczaniem, co wymaga od nas przemyślenia strategii adaptacji do nowych warunków klimatycznych.

Innowacyjne rozwiązania w gospodarce wodnej mogą przynieść znaczące korzyści. Zamiast inwestować w kosztowne projekty infrastrukturalne, coraz większą popularność zdobywają koncepcje takie jak „krajobraz-gąbka” oraz „miasto-gąbka”. Polegają one na zatrzymywaniu wody w środowisku poprzez odbudowę mokradeł, tworzenie ogrodów deszczowych i rozwijanie małej retencji. Takie podejście może przyczynić się do zrównoważonego zarządzania wodą, stawiając pytanie nie o to, jak szybko pozbywać się wody, ale jak skutecznie zatrzymać ją w naszym otoczeniu.

Źródło: facebook.com/rosolacz